مهاجر

لب افراد قبل از اینکه اسلام آوردن خود را اعلام کنند، ماه ها بلکه سال ها تحقیق می کنند.

هیچ وقت نمی گویم می خواهم فرقه سنی یا شیعه را انتخاب کنم . برای من یک اسلام و یک خدا وجود دارد.

وقتی به مادرم گفتم که تغییر دین داده ام، گفت:” نگو که به آن دیوانه ها پیوستی فکر کردم گفتی بودایی شدی” اما حالا درک می کند و قبول کرده است.

لورن بوث علاوه بر اینکه خواهرزن تونی بلر است ، گوینده، روزنامه نگار و مسلمان نیز هست.

booth1.jpg

چگونه چنین چیزی ممکن است؟ دلیل آن چیست؟ حقیقت را از منبع اصلی، یعنی خود او بشنوید. او در صحبت های خود برای ما از احساسش راجع به مسلمان شدن می گوید.

” این عجیب ترین سفر زندگی من است. واگن قطار گرم است و همسفرانم به طرز عجیبی پذیرای من هستند. با سرعت و بدون تاخیر حرکت می کنیم. باران، برف و ریلهای آهن موازی قطار هیچ تفاوتی در حرکت سریع رو به جلو ندارند. هنوز هم نمی دانم چگونه سوار شدم و چون یک غریبه بودم نمی دانستم قطار دقیقا به کجا می رود، جز اینکه مقصد هر جا که باشد مهمترین جایی است که می توانم تصور کنم. می دانم که همه این ها خیلی بعید به نظر می رسد اما این احساس واقعی من نسبت به تغییر دینم به اسلام است، تغییری که هفته پیش اعلام کردم. گرچه وسائل و عواملی که مرا به نقطه رسانده است هنوز مبهم است، این تصمیم در تمام ابعاد زندگی من تعیین کننده است، دقیقاً به محکمی ریلهای آهن زیر آن قطار سریع السیر.

وقتی از من خواسته می شود یک توضیح ساده راجع به پذیرفتن دینی که دارای کمترین محبوبیت در رسانه های غربی است بدهم، فکر می کنم باید به تجربه معنوی بیش از یک ماه پیش در مسجدی در ایران اشاره کنم. اما دقیقتر آن است که به ژانویه ۲۰۰۵ باز گردیم، زمانی که به تنهایی به کرانه باختری سفر کردم تا انتخابات آنجا را برای روزنامه “The mail on sunday” پوشش خبری دهم. می توانم به جرئت بگویم که تا قبل از آن سفر هیچگاه با اعراب یا مسلمان ها نبودم. همه آن تجربه شوکی بود اما شاید نه به دلایلی که انتظار داشتم. بسیاری از چیزهایی که ما راجع به این قسمت از دنیا و مردمی که پیرو حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) هستند می دانیم بر اساس اخبار نگران کننده و به گفته برخی تبعیض آمیز است. به همین دلیل وقتی در حال پرواز به سمت خاورمیانه بودم ذهنم پر از کلمات تکراری برنامه “ساعت ده” بود: تندروها، افراد متعصب، ازدواج های تحمیلی، بمبگزاران انتحاری و جهاد. هیچ شباهتی به یک بروشور گردشگری نداشت.

گرچه همین اولین تجربه من مثبت تر از آن بود که فکر می کردم.بدون کت و لباس مناسب وارد کرانه باختری شدم چون مسئولین اسرائیلی فرودگاه چمدانم را نگه داشتند. همان طور که در مرکز رام الله قدم می زدم و از سرما به خود می لرزیدم، پیرزنی دستم را گرفت. در حالی که تند تند عربی حرف می زد مرا به خانه ای در کوچه کناری برد. آیا من توسط تروریستی تقریبا مسن ربوده شدم؟ برای چند دقیقه گیج کننده می دیدم که لباسهای دخترش را می گردد تا اینکه کت، کلاه و روسریی بیرون کشید. بعد مرا به همان خیابانی که در آن قدم می زدم برد، مرا بوسید و به گرمی همراهی ام کرد. حتی یک کلمه ی قابل فهم هم میان ما رد و بدل نشد. این عملی سخاوتمندانه بود که هرگز فراموش نمی کنم و این جور مسائل صدها بار به اشکال مختلف برایم تکرار شده است. با این حال این برخورد گرم به ندرت در اخباری که می خوانیم و می بینیم منعکس می شود.

طی سه سال بعد، سفرهای متعددی به سرزمین های اشغالی داشتم، که زمانی فلسطین تاریخی بود. اوایل به ماموریت می رفتم، با گذشت زمان همراه موسسات خیریه و گروه های طرفدار فلسطین به آنجا سفر می کردم. سختی هایی که فلسطینی ها از هر کیش و آیینی متحمل می شدند برایم سنگین بود. باید به یاد داشت که مسیحی ها دو هزار سال است که در سرزمین مقدس ساکن هستند و آن ها هم تحت اشغال غیر قانونی اسرائیل رنج می برند.

کم کم دیدم عباراتی همچون ماشاالله و الحمدالله به گفتار روزمره من راه یافتند. این ها نداهایی همراه با شوق هستند که از صد اسم خدا گرفته شده است. نه تنها از دیدار با گروه های مسلمان عصبی نمی شدم بلکه برای دیدار با آنها لحظه شماری می کردم. فرصتی بود تا با افراد آگاه، با هوش و مهمتر از همه مهربان و سخاوتمند باشم.

حالا استراحتی ده دقیقه ای می کنم و می روم تا نماز بخوانم. ساعت ۱:۳۰ بعد از ظهر است. (هر روز پنج نماز دارد که زمان خواندن آنها بسته به طلوع و غروب خورشید متفاوت است)شک نداشتم که سوار کشتی تغییر فهم سیاسی شده ام؛ جایی که فلسطینی ها به جای مظنونین ترور به خانو.اده و خسارات مادی جنگ، به جامعه شهری مسلمانان تبدیل می شد.

اما سفری معنوی؟ چیزی بود که هرگز به ذهنم نمی رسید. گرچه همیشه دوست داشتم دعا بخوانم و از بچگی از داستان های حضرت عیسی و پیامبران پیش از او لذت می بردم. داستان هایی که در مدرسه یا دوره پیش آهنگی با آن ها آشنا شده بودم. من در خانواده ای غیر مذهبی بزرگ شدم.

شاید فهم فرهنگ اسلامی و به خصوص فرهنگ زنان مسلمان بود که مرا به سوی درکی بهتر از اسلام کشاند. چقدر زنان مسلمان از نگاه انگلیسی ها عجیبند: از سر تا پا پوشیده اند و بعضی وقت ها پشت سر شوهرانشان راه می روند (گرچه در تمام موارد این چنین نیست) و بچه هایشان دور تا دور دامن های بلندشان هستند. برعکس، زنان حرفه ای در اروپا با رضایت، بیشترین استفاده را از ظاهر خود می برند. خود من برای مثال همیشه به موهای بور و زیبایم افتخار می کردم و همین طور خط سینه ام. این عادت کاری بود که در تمام اوقات این ها به نمایش بگذارم چون این روز ها خیلی چیز ها که می فروشیم به ظاهرمان ربط دارد.

گرچه هر وقت برای پخش تلویزیونی دعوت می شوم می نشینم و با تعجب مجری های زن را تماشا می کنم که چگونه یک ساعت برای درست کردن مو و آرایش خود صرف می کنند قبل از اینکه حتی ۱۵ دقیقه به موضوعات جدی مورد بحث توجه کنند. آیا آزادی این است؟ کم کم به این فکر افتادم که در جامعه آزاد ما تا چه اندازه به دختران و زنان‎مان احترام گذاشته می شود.

در سال ۲۰۰۷ به لبنان رفتم. چهار روز با دختران دانشجو بودم که همه آن ها حجاب کامل داشتند. لباس های کمربند دار روی شلوار های تیره رنگ یا جین. بدون اینکه مو هایشان دیده شود. آن ها جمعی پرشور، مستقل و رُک بودند. به هیچ وجه دخترانی کم رو که زود مجبور به ازدواج می شدند، نبودند. چیزی که به خاطر آنچه در غرب خوانده بودم در ذهن داشتم. یکبار برای مصاحبه ای با شیخی که فرمانده نیروی مقاومت حزب الله بود همراه من آمدند. از برخورد او با دخترها خوشنود و متعجب شدم. همان طور که شیخ نبیل ،عمامه به سر با لباس های گشاد، از مبادله زندانی ها صحبت می کرد، آن ها وسط حرفش می پریدند، آزادانه میان صحبت های او حرف می زدند و دست خود را به علامت صبر کردن برای مترجم بالا می گرفتند. در واقع ریاست زنان مسلمان تقریبا چیزی خنده دار است که به نظر می رسد در بسیاری از خانواده های جامعه حقیقت دارد. می خواهید مردان تحت تسلط را ببینید؟ به مردان مسلمان نگاه کنید تا به مردان غیر مسلمان. در واقع همین دیروز مفتی بزرگ بوسنی به من زنگ زد و خود را به شوخی “شوهر زنش” معرفی کرد.

چیز دیگری هم در حال تغییر بود هر چه بیشتر در خاورمیانه بودم، بیشتر می خواستم که مرا به مساجد ببرند. به خودم می گفتم فقط برای گردشگری. براستی که آن ها را مجذوب کننده یافتم. خالی از مجسمه و به جای نیمکت فرش شده، مساجد را بیشتر شبیه اتاق نشیمنی بزرگ می دیدم که بچه ها در آن بازی می کنند، زنان به خانواده هایشان نان لواش و شیر می دهند و مادر بزرگ ها در صندلی های چرخدارشان می نشینند و قرآن می خوانند. آن ها زندگی خود را به محل عبادت شان ومحل عبادت شان را به خانه هایشان می آورند.

duw9etwbxhiun75hvzal.jpg

… و بعد شبی در شهر ایرانی قم فرا رسید. زیر گنبد طلای حرم حضرت معصومه (سلام الله علیها) (بانوی محترمه عالمه). من هم مثل دیگر زائران در حالی که پنجره های ضریح حضرت فاطمه (سلام الله علیها) را گرفته بودم چند بار نام خدا را بردم. وقتی نشستم لذت روحانی خالصی در من جوانه زد. نه لذتی که انسان را از زمین جدا کند بلکه لذتی که به انسان رشایت و آرامش کامل می بخشد. مدت زیادی نشستم. زنان جوانی دور من را جمع شدند و از اتفاق جالبی که برایم در حال رخ دادن بود صحبت می کردند. آنگاه فهمیدم که من دیگر یک گردشگر در اسلام نیستم بلکه مسافر درون امتم، جامعه اسلامی که تمام مومنین را به هم پیوند می دهد.

اوائل دلم می خواست این حس از بین برود. به چند دلیل. آیا من برای تغییر دینم آماده بودم؟ دوستان و خانواده ام چه فکری می کنند؟ آیا من برای تعدیل کردن رفتارم از جهات مختلف آماده بودم؟ و نکته بسیار عجیب این است که لزومی نداشت من نگران هیچ کدام از این ها باشم چون مسلمان شدن تا حدودی آسان است. گرچه عملی کردن آن یک مسئله بسیار متفاوتی است.

برای شروع، اسلام دستور به مطالعه زیادی می دهد. من مادر دو بچه هستم و تمام وقت کار می کنم. از شما انتظار می رود که قرآن را از ابتدا تا انتها بخوانی، علاوه بر این عقاید و تفکرات و احادیث امامان و افراد معنوی روشنفکر را مطالعه کنی. اغلب افراد قبل از اینکه اسلام آوردن خود را اعلام کنند ماه ها بلکه سال ها تحقیق می کنند.

با پدر پیش از اسلام آوردن

مردم از من می پرسند چه مقدار از قرآن را خوانده ام و جواب من این است که تا به امروز حدود صد صفحه خوانده ام. و آن هم ترجمه اش را. اما قبل از آنکه کسی مسخره ام کند باید بگویم که آیات قرآن را باید ده خط ده خط خواند، باید قرائت کرد، و بر آن تفکر کرد و اگر ممکن بود حفظ کرد مثل خواندن مجله “OK!” نیست. قرآن متنی جدی است که من در طول عمرم آن را خواهم شناخت. کمک می کند تا عربی را یاد بگیرم و من هم علاقه مندم به این کار اما آن هم زمان می برد.

با چند مسجد در شمال لندن ارتباط دارم و امیدوارم بتوانم حداقل هفته ای یکبار به آنجا بروم. در ضمن هیچ وقت نمی گویم می خواهم فرقه سنی یا شیعه را انتخاب کنم . برای من یک اسلام و یک خدا وجود دارد.
و اما در مورد پوشش یا عفت شاید راحت تر از چیزی که تصور می کنید، باشد. پوشیدن روسری یعنی که من سریع تر از قبل برای بیرون رفتن آماده می شوم. همین چند هفته پیش اولین باری که به طور باز روی موهایم انداخته بودم از خجالت سرخ شدم. خوشبختانه هوا سرد بود و کمتر کسی توجه کرد. بیرون رفتن در هوای آفتابی سخت تر بود. اما این جا کشوری بامدارا است و کسی هنوز چپ چپ به من نگاه نکرده است. در ضمن باید بگویم چادر مال من نیست چه رسد به برقه که از چادر هم پوشیده تر است. من به هیچ وجه از زنانی که آن حد عفت را انتخاب می کنند انتقاد نمی کنم اما اسلام از من انتظار ندارد که پوشش سخت گیرانه تری را انتخاب کنم.

قابل پیش بینی بود که برخی فضاهای رسانه ای از اینکه راجع به اسلام آوردن من صحبت کنند خوششان آمده است و سیلی از بدگویی به راه انداخته اند که در واقع این صحبت ها متوجه من نیست، بلکه درباره تفکری غلط از اسلام است. اما من نظرات بسیار منفی را نادیده گرفته ام. بعضی از معنویت چیزی نمی فهمند و هر بحثی پیرامون آن، آنها را وحشت زده می کند. سوالات سختی در رابطه با معنی زندگی شان ایجاد می کند و آن ها عصبانی می شوند.

یکی از نگرانی های من مربوط به حرفه ام است. می توانند به راحتی مرا کنار بگذارند. خصوصاً اگر به پوشیدن روسری ادامه بدهم. در حقیقت بر اساس تجارب زنان دیگری که تغییر دین داده اند، در این فکرم که آیا با من طوری رفتار می شود که انگار عقلم را از دست داده ام؟

من تمام عمرم سیاسی بوده ام و این ادامه خواهد داشت. چند سالی است که درگیر فعالیت های حمایت از فلسطین بوده ام و فکر نمی کنم از آن ها دست بکشم. گرچه بریتانیا کشوری بامدارا تر از فرانسه یا آلمان است.
ابهامی عمیق در مورد آینده نیز وجود دارد. من هر روز حس می کنم که تغییراتی در درون من به وجود می آید که آدم متفاوتی می شوم و نمی دانم این به کجا ختم می شود و من چه کسی خواهم شد؟

خوشبختانه مهمترین رابطه های من هنوز به قوت خود پا برجاست. واکنش دوستان غیرمسلمانم بیشتر کنجکاوی بود تا دشمنی. می پرسیدند: “آیا اسلام ترا تغییر خواهد داد؟” “آیا هنوز می توانیم با هم دوست باشیم؟” “می توانیم با هم برای خوردن مشروب بیرون برویم؟” جواب دو سوال اول مثبت است و آخری یک نه بزرگ همراه با رضایت است.
در رابطه با مادرم فکر می کنم اگر من خوشحال باشم او هم خوشحال است و اگر با وجود سابقه اعتیاد پدرم به الکل من از آن دوری کنم ،چه چیزی بهتر از این می تواند باشد؟

بزرگ شدن در خانواده ای الکلی با پدری خشن، شکاف بزرگی در زندگی من به جای گذاشته است. دردی است که هرگز خوب نمی شود و اظهارنظرهای پدرم راجع به من بسیار دردناک است. ما سال ها است که همدیگر را ندیده ایم پس چگونه می تواند چیزی راجع به من بداند یا نظری قابل قبول راجع به اسلام آوردنم داشته باشد؟ من فقط برای او متاسفم. سایر افراد خانواده ام خیلی از من حمایت می کنند.

زمانی که من در حال رشد بودم من و مادرم رابطه خوبی با هم نداشتیم اما حالا پل های ارتباطی را ساخته ایم و او یک حامی بزرگ برای من و دخترانم است. وقتی به او گفتم که تغییر دین داده ام، گفت:” نگو که به آن دیوانه‎ها پیوستی فکر کردم گفتی بودایی شدی” اما حالا درک می کند و قبول کرده است.

اتفاقا کنار گذاشتن الکل خیلی آسان بود. در واقع حتی فکرش را هم نمی توانم بکنم که دیگر به الکل لب بزنم. واقعا دیگر نمی خواهم. همچنین حالا دیگر زمانی نیست که به فکر ارتباط با مردان باشم. درحال بهبودی از شکست ازدواجم هستم و دارم طلاق می گیرم. پس دنبال کسی نیستم و تحت فشار هم نیستم، که دنبال کسی باشم. اگر زمانی فرا رسید که به ازدواج مجدد فکر کنم به خاطر تطابق با دینی که پذیرفته ام آن مرد باید مسلمان باشد.
از من می پرسند: “آیا دخترانت هم مسلمان می شوند؟” نمی دانم، به خودشان بستگی دارد. نمی توانم قلب کسی را عوض کرد. اما مطمئناً خصومتی با اسلام ندارند و واکنش آن ها نسبت به تغییر آیین غافلگیر کننده من شاید از همه چیز گویا تر باشد.

در آشپزخانه نشستم و صدایشان کردم. این طور شروع کردم: “دخترها، من خبری برای شما دارم، من حالا یک مسلمان هستم.” سرهایشان را به هم نزدیک کردند و چیزی گفتند و بعد بزرگتری یعنی الکس گفت: “ما چند سوال داریم. الان بر می گردیم.”
لیستی نوشتند و برگشتند. الکس صدای خود را صاف کرد: “آیا باز هم الکل می خوری؟”
جواب: “نه!” واکنش با نگرانی هورایی کشیدند.
-”آیا باز هم سیگار می کشی؟”
سیگار کشیدن حرام نیست اما ضرر دارد بنابراین جواب دادم “نه!”
این جواب هم با تاییدی مقدس مابانه روبرو شد. با این وجود آخرین سوال آن ها مرا غافل گیر کرد.

لورن بوث ۴۳ ساله ششمین دختر تونی بوث هنر پیشه است و هم اکنون برای شبکه خبری پرس تی وی ایران کار می کند.

شان اسم عامیانه و دنیایی من است، کریستوفر اسم مسیحی من، استون اسم یهودی است که از پدرم به ارث برده‌ام؛ پدری که با همه زندگی خود برای گفتن حقیقت ریسک بزرگی کرده است و علی اسم اسلامی و روحانی من است برای عدالت خواهی. من از حضرت علی (علیه السلام) یاد گرفتم که در مقابل هیچ کس غیر از الله سجده نکنم.

به گزارش بصیر نیوز به نقل از «شیعه نیوز» ، پنجشنبه شب گذشته در برنامه «صرفا جهت اطلاع» که از رسانه ملی پخش میشود مجری با تکذیب خبر مسلمان شدن علی شان استون ، ادعا نمود ، علی شان استون گفته است: «من اسممو که عوض نکردم ، دینمم تغییرندادم» ! …

به دنبال پخش این برنامه اکثر سایتهای خبری خبر مسلمان شدن استون را تکذیب نمودند و این اقدام دست مایه ای برای برخی رسانه های ضد اسلامی تبدیل شد .خبرنگار «شیعه نیوز» در گفتگو با بهرام حیدری از دوستان علی استون این مطلب را جویا شد و حیدری ضمن تکذیب مطلبی که از رسانه ملی پخش شد ابراز داشت ، علی استون بارها بر گرایشش به دین اسلام و مذهب حقه تشیع تاکید نموده است .

بهرام حیدری در ادامه افزود : علی شان استون با انتشار نامه ای ضمن ابراز ناخرسندی از اقدام غیر اخلاقی صدا و سیما با تاکید مجدد بر مسلمان شدنش از رسانه ها خواست برای کرامت انسانها احترام قائل شوند .
شایان ذکر است ، پدر علی استون یهودی و مادرش مسیحی میباشد علی استون در یک گفتگو ابراز داشته است که من خدا پرست بوده ام و پس از آشنایی با دین مبین اسلام و کامل دیدن آن تغییر دین دادم این مطلب را در تاریخ ۲۵ بهمن ماه سال جاری رسما اعلام نمود .

وی همچنین ابراز داشت که هیچ تقابلی میان ادیان ابراهیمی وجود ندارد و علت اینکه مذهب حقه تشیع را برای خویش برگزیده است عدالتی بود که در حضرت آمیرالمومنین به عنوان شخصیت بر جسته اسلام دیده است و به همین دلیل نام «علی» را برای خویش برگزیده است . علی استون آرزو دارد که از سربازان امام زمان  (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گردد .

متن نامه منتشر شده علی استون در خبرگزاری فارس به شرح زیر است :

من قلب خود را تسلیم الله کرده‌ام

من بر این باورم که اسلام ادامه رسالت پیامبران خدا از حضرت ابراهیم (علیه السلام) تا حضرت عیسی (علیه السلام) است. اگر حضرت موسی (علیه السلام) شریعت را آورد، حضرت عیسی (علیه السلام) تقوا را، حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) الگوی معرفت و دانش است. من همیشه خداپرست بوده‌ام، در نتیجه تغییر خداپرستی که نداده‌ام بلکه با پذیرفتن اسلام به آغوش اسلام آمده‌ام. شهادتین من گسترش دین من است با اعلام این که حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) پیامبر و فرستاده خداوند است.

شان اسم عامیانه و دنیایی من است، کریستوفر اسم مسیحی من، استون اسم یهودی است که از پدرم به ارث برده‌ام؛ پدری که با همه زندگی خود برای گفتن حقیقت ریسک بزرگی کرده است و علی اسم اسلامی و روحانی من است برای عدالت خواهی. من از حضرت علی (علیه السلام) یاد گرفتم که در مقابل هیچ کس غیر از الله سجده نکنم.

تو که هستی که مسلمان شدن مرا زیر سوال ببری؟

من قلب خود را تسلیم الله کرده‌ام.
با تشکر
Where have I ever denounced Islam?  I believe that Islam is a continuation of the messages brought by the Prophets of the God Abraham and Jesus. If Moses stood for the law, Jesus represented Grace, and Prophet Mohammad is a model for Marefat (knowledge)

I have always believed in one God (Allah); therefore I was not converted, but I accepted and embraced Islam.

My Shahadatin was an extension of my faith by announcing that Prophet Mohammed is a messenger of God.

My name is Sean, which is my secular name.  Christopher is my Christian name; and Stone is my Jewish name that I inherited from my father, a man who’s risked his career for the pursuit of truth.

Ali is my divine Muslim name for justice; I learnt from him not to bow in front of anyone but Allah.

Who are you to question my faith?  I submitted my heart to Allah.
Thanks

منبع: بصیرنیوز

مليسا كارتر مدير ارشد اجرايي كمپاني تهيه و پخش ريل نايت (Reel Knight) است كه به همراه همسرش بهرام حيدري (كارگردان هنري) به تازگي با بنياد فارابي وارد مذاكره شده تا پروژه «رومي و انسان كامل» را درباره زندگي مولانا جلال‌الدين محمد بلخي در ايران بسازند. آن‌‌ها در این گفتگو به نکات جالبی اشاره کردند. از پیشنهاد مل گیبسون به عنوان کارگردان پروژه عاشورا، و این که پروژه «رومی و انسان کامل» هم بیش‌تر درباره تاثیر پیامبر اسلام (ص) بر زندگی مولوی است تا زندگی مولانا. آن‌ها به این فکر می‌کنند که چطور می‌شود همچون برند حلال، مسلمان‌ها نقش بزرگی در بازار سینمایی دنیا داشته باشند.

 

درباره کمپانی تهیه و پخش فیلم ریل نایت کمی توضیح دهید. اصلا هدف این کمپانی چیست؟

حیدری: شرکت سامیت یکی از بزرگترین شرکت‌های پخش در جهان است که توزیع فیلم‌هایی چون سه گانه «افسانه مهتاب»، «بادبادک‌باز» و «سیریانا» را برعهده داشته است. بزرگترین سهامدار شرکت سامیت آقای عمر امانت است که یک مسلمان آمریکایی است. از طریق آقای امانت شرکت ریل نایت که هم تولیدکننده و هم پخش‌کننده است با شرکت سامیت به هم پیوستند. من و ملیسا چندین سال روی این قضیه کار کردیم که یکی از مشکلات کشورهای اسلامی این است که فیلم‌هایشان پخش نمی‌شود. یا اگر فیلمی از مسلمانان پخش کنند فقط درباره تروریست‌هاست. در حالی که یک چهارم بازار جهانی فیلم، مسلمانان هستند. بازار خیلی وسیعی است. مثلا شما به برند حلال توجه کنید. امروز دیگر درهمه جای دنیا برند حلال رشد کرده و هر روز هم دارد قوی‌تر می‌شود. پس مسلمانان سهم بزرگی در بازار دارند اما در اصل از سهم خودشان در سینما محروم شده‌اند. به همین دلیل هم ما تصمیم گرفتیم یک شرکت فیلمسازی بزرگ جهانی به راه بیندازیم تا نماینده مسلمانان باشد و حق و حقوق‌شان را در صنعت سینما و پخش جهانی فیلم‌ها حفظ کند. هدف تولید فیلم‌هایی است که در بازار رقابتی همپای بقیه فیلم‌های جهان دیده شوند و نشان از فرهنگ مسلمانان هم داشته باشند. عمر امانت 10 میلیون دلار سرمایه در این شرکت گذاشت و ما هم 12 میلیون دلار و تصمیم گرفتیم اولین پروژه «مولانا جلال‌الدین رومی» باشد.

 

در سایت ریل نایت به جز «رومی» فیلمنامه‌های دیگری هم به چشم می‌خورد که گویا برای تولید فیلم در نظر گرفته‌اید و به‌نظرم جالب بودند: «حضرت موسی»، «آدم و حوا» و «عاشورا». پس یعنی هدف ریل نایت تولید فیلم‌هایی با تم مذهبی است؟

کارتر: بله و پخش آنها در همه جای دنیا. در حقیقت ریل نایت می‌خواهد فیلم‌هایی با موضوعات مذهبی و اسلامی بسازد و در همه جای دنیا برای آن بازار پیدا کند.

 

فیلمنامه‌های‌تان را چه کسی می‌نویسد؟ چون همه این‌ها موضوعات حساسی هستند که به تحقیق نیاز دارند.

کارتر: فیلمنامه «مولانا» را من و بهرام حیدری با هم نوشتیم. اما ما در نوشتن فیلمنامه‌هایمان از نویسندگان حرفه‌ای هالیوود کمک می‌گیریم. ما آنجا معمولا یک طرح داریم که آن را به نویسنده‌های حرفه‌ای می‌دهیم که کارشان فیلمنامه‌نویسی است. فیلمنامه «رومی و انسان کامل» را هم بعد از تمام شدن چند فیلمنامه‌نویس مهم هالیوود خواندند و بر مبنای نکاتی چون بازار و قصه و اوج و فرود تاییدش کردند.

 

حیدری: یا در مورد «عاشورا» ما طرح را به آنها دادیم. ما معتقدیم که عاشورا یک داستان واقعی و عاشقانه است که مردم دنیا خیلی درباره‌اش نمی‌دانند. الان دیگر مثل سابق نیست که مردم كتاب بخوانند بلکه بیشتر برای افزایش اطلاعات‌شان فیلم نگاه می‌کنند. می‌شود فیلم بسیار زیبایی درباره عاشورا ساخت تا دنیا با این واقعه و مفهوم عشق در آن آشنا شود. درباره سوال‌تان هم بگویم که اکثر فیلمنامه‌ها را ما می‌نویسیم اما توسط کسانی مانند مارک فورستر تصحیح می‌شود.

 

برای ساختن «عاشورا» کسی را در نظر گرفته‌اید؟

کارتر: چند گزینه در ذهن‌مان داریم اما کسی که خیلی رویش فکر می‌کنیم و بیشتر احتمال می‌دهیم که او کارگردان «عاشورا» بشود، مل گیبسون است.

 

تحقیقات پروژه «رومی» به چه صورت بود؟

حیدری: تحقیقات درباره «رومی» حدود 10 سالی طول کشید. ما کار تحقیقات را به همراه آقای دکتر سلیمان پناه انجام دادیم. ایشان دکترای جامعه‌شناسی دارند و سال‌ها در قم اقامت داشته‌اند و در آنجا هم عرفان و علوم اسلامی خوانده‌اند و الان محقق اسلامی هستند. در رابطه با پروژه‌های «عاشورا» و «رومی» هم خیلی به ما کمک کردند بخصوص که قرار است این پروژه‌ها در ایران ساخته شود و آنها را با قوانین اینجا هم سنجیدند. درباره فیلم «مولانا» باید توضیحاتی بدهم. اسم این فیلم هست: «رومی و انسان کامل». در اصل داستان ما فقط درباره مولانا نیست بلکه درباره تاثیر پیامبر اسلامي بر اندیشه‌های مولاناست که چطور الهام‌بخش اشعار مولانا می‌شود. ما از داستان‌های خود مثنوی برداشت کردیم و فیلمنامه را بر مبنای تفکر مولانا درباره پیامبر اسلامي نوشتیم. داستانی است که البته مخاطب جهانی را در نظر دارد و چون قرار است پخش جهانی بشود، طوری نوشته شده که فیلم خیلی داینامیک باشد تا تماشاگر ناآشنا را هم خسته نکند.

 

کارتر: می‌دانید بیشتر مردم آمریکا و کانادا نمی‌دانند که مولانا مسلمان بوده یا حتی ایرانی بوده است. اشعار مولانا جزو پرفروش‌ترین آثار یک شاعر در غرب هستند با این حال آنها اطلاع ندارند که مولانا همه اشعار و آثار و وجودش نشأت گرفته از اسلام است.

 

چطور شد که فیلمنامه‌تان را به فارابی ارائه کردید؟

کارتر: خب بخش مهمی از سرمایه‌گذاری فیلم‌های ایرانی برعهده فارابی است و خب این پروژه بزرگی است که به مشارکت و سرمایه‌گذاری نیاز دارد.

 

حیدری: ما فکر کردیم شراکت با فارابی برای ساخت این فیلم ایده خوبی است. بخصوص که دولت ایران اعلام کرده که از تولید فیلم‌های مشترک با کشورهای دیگر حمایت می‌کند. این پروژه و فیلم «عاشورا» می‌تواند نقطه آغازی برای این همکاری‌های مشترک باشد. ما تمایل زیادی داریم که با فارابی این کار مشترک را انجام دهیم. البته بخش خصوصی هم مایل به سرمایه‌گذاری روی این پروژه است. بخصوص کشور ترکیه تمایل دارد که این فیلم با مشارکت آنها ساخته شود.

 

کارتر: عمر امانت تماس گرفت و گفت که ترکیه قبول کرده تمام بودجه فیلم را که چیزی بالغ بر 25میلیون دلار می‌شود تقبل کند و درعوض فیلم در ترکیه و به عنوان یک فیلم ترکی ساخته شود. خب شما می‌دانید که هزینه داشتن ستاره در یک فیلم چقدر زیاد است مثلا برد‌پیت 10 میلیون دلار می‌گیرد. کسی مانند جانی دپ 20 میلیون دلار می‌گیر.یا خود مارک فورستر که یک کارگردان مهم است و فیلم‌هایی چون «بادبادک باز» یا «ذره‌ای آرامش» جیمز باند را ساخته 2میلیون دلار می‌گیرد. درنتیجه اگر شما می‌خواهید که در فیلمتان یک ستاره بین‌المللی حضور داشته باشد و یک کارگردان خوب هم داشته باشید، مقدار زیادی از بودجه‌تان صرف دستمزد خواهد شد اما این را هم باید در نظر داشت که اگر آنجلینا جولی برای بازی در فیلمی 17 میلیون دلار می‌گیرد درعوض ضمانتی هست که آن فیلم حداقل 140 میلیون دلار فروش کند. یک فیلم باید در چند مرحله ایجاد سرمایه کند. اولینش نماش در سینماهاست. بعد فروش دی‌وی‌دی آن است و بعد هم فروشش به تلویزیون‌ها و خطوط هواپیمایی و غیره. یک فیلم تا هفت سال باید سوددهی داشته باشد. مثلا برای قسمت اول «افسانه مهتاب» 25 میلیون دلار هزینه کردند و فیلم 650 میلیون دلار فروش داشت که با استفاده از سودی که نصیب کمپانی شد توانستند قسمت‌های بعدی را بسازند. اینجا این ارقام خیلی مفهومی ندارند اگر به کسی بگویی هزینه تولید فیلمی 20 میلیون دلار می‌شود، وحشت می‌کند. درحالی که این فیلم‌ها باید بازگشت سرمایه و سود داشته باشند.

 

و شما قصد دارید که «رومی» و بقیه پروژه‌هایتان را با چهره‌های مطرح جهانی بسازید؟ از عوامل ایرانی هم کسی در این فیلم خواهد بود؟

حیدری: بله. البته فقط نقش‌های اصلی و کارگردان از ستاره‌های جهانی انتخاب می‌شوند و بقیه عوامل فیلم ایرانی خواهند بود.

 

کارتر: من شنیده‌ام که آیت‌الله خامنه‌ای امسال را به نام سال اقتصادی نام‌گذاری کرده‌اند. ما می‌خواهیم که این فیلم یک حرکت اقتصادی هم برای ایران باشد. هم ایجاد کار کند و هم سرمایه‌ها را به ایران بکشاند. جدا از اینکه فیلم با پخش جهانی و برنامه‌ریزی سرمایه و سودش را برگرداند. از طرف دیگر می‌خواهیم کار فرهنگی انجام دهیم. پدر خود من کشیش بود و من به عنوان یک مسیحی بزرگ شدم، هرچند الان مسلمان هستم، اما هدفم این است که اسلام واقعی را به مردم غرب که آن را نمی‌شناسند، نشان دهم.

 

حیدری: ما به‌خاطر عشق و علاقه‌ای که به ایران داریم و به‌خاطر همه زمینه‌ها و قابلیت‌هایی که اینجا وجود دارد، دوست داریم این حرکت فرهنگی-اقتصادی را با ایران جلو ببریم. 99درصد عوامل ایرانی خواهند بود اما ما از چند مشاور و کارگردان و فیلمنامه‌نویس بزرگ جهانی بهره خواهیم گرفت تا هم استعدادهایمان شکوفا شود و هم بازار جهانی را به دست بگیریم. الان فرصت مناسبی پیش آمده تا مسلمان‌ها در رسانه سینما که تاکنون ضعیف بوده‌اند هم خودشان را تقویت کنند.

 

کارتر: رسانه‌هاي غربي پروپاگاندایی به راه انداخته‌اند تا علیه اسلام فعالیت کنند. امام خمینی(ره) چندین سال پیش گفتند که ایران می‌تواند چراغی برای همه دنیا باشد و این حرف درستی است چون ایرانیان استعداد، هنر، دانش، تمدن و کشور به این زیبایی دارند.

 

الان مذاکرات‌تان با فارابی به کجا رسیده؟

حیدری: فیلمنامه را تقدیم‌شان کرده‌ایم تا بخوانند و نظرشان را اعلام کنند.

 

اصلاحیه‌ای هم به فیلم وارد کرده‌اند؟

حیدری: فعلا که چیزی به ما نگفته‌اند. حتما اگر نکته‌ای باشد کتبا اعلام خواهند کرد. ما فعلا فقط فیلمنامه را داده‌ایم و یکسری اسامی را به عنوان احتمالات کارگردانی و بازیگری با ایشان مطرح کرده‌ایم.

 

گزینه‌های‌تان برای کارگردانی و بازی در نقش اصلی چه کسانی هستند؟ اسم الیور استون را به عنوان یکی از گزینه‌ها شنیده بودیم.

کارتر: الیور استون، مارک فورستر و شکر کاپور گزینه‌های ما هستند. خوشبختانه همه کارگردانان بزرگ قول همکاری با ریل نایت را داده‌اند. چیزی که برایمان اهمیت دارد این است که قطعا یک کارگردان برنده اسکار فیلم را بسازد. البته حتما از کارگردانان ایرانی به عنوان مشاور استفاده خواهیم کرد. چون ما یک فیلم تقلیدی نمی‌خواهیم. ما دوست داریم فیلمی بسازیم که روح و قلب ایرانی داشته باشد. به همین دلیل هم با وجود پیشنهادهای مالی ترکیه آن را رد کردیم.

 

حیدری: بخصوص که ایران پتانسیلش را دارد. فیلم «حضرت مریم» و «حضرت عیسی» را ساخته. نقاط ضعف را هم می‌شود با حضور چند عامل حرفه‌ای جهانی برطرف کرد. چون فیلم باید از نظر کیفیت درجه یک باشد تا در 30 هزار سالن سینما در دنیا پخش شود.

 

بازیگر مد نظرتان برای نقش مولانا کیست؟

کارتر: جانی دپ را به عنوان یکی از انتخاب‌هایمان داریم. او بازیگر درخشانی است و گزینه دیگر دنیل دی‌لوییس. چون این دو نفر بازیگرانی هستند که در عمق نقش‌شان فرو می‌روند.

 

فیلم قرار است در ایران فیلمبرداری شود؟

حیدری: بله. اگر توافقاتمان صورت بگیرد، مي‌خواهيم 90 درصد همه فیلم‌های‌مان در ایران فیلمبرداری شود.

 

کارتر: مشاور ارشد امانت به ایران سفر کرده بود و آنقدر عاشق ايران شده بود که دلش می‌خواست بماند. در ايران همه زیرساخت‌ها برای تولید فیلم فراهم است. و وقتی چنین استعدادها و امکاناتی هست چرا باید فیلم‌ها را در مراکش یا الجزایر ساخت؟

 

به جز «رومی» یک فیلمنامه دیگر هم به فارابی ارائه کردید. درباره آن هم توضیح می‌دهید؟

حیدری: «سرنوشت نفرین شده» فیلمی درباره جنگ ایران و عراق است. 60 سال گذشته و دخالت‌های غرب در ایران را در حمله به ایران مرور می‌کند. الهام گرفته از داستان رستم و سهراب و مدرن شده آن است. فیلمی است که هم اکشن است و هم تعلیق دارد و هم بسیار روشن کننده وقایع دوران جنگ است و تاثیر خوبی روی جهانیان خواهد گذاشت.

 

کارتر: از طرف دیگر ساخت فیلم جنگی در آمریکا خیلی گران تمام می‌شود، حداقل 100 میلیون دلار هزینه دارد. به همین دلیل هم در آمریکا خیلی فیلم جنگی ساخته نمی‌شود اما اینجا شما یک شهرک دفاع مقدس دارید که فقط برای این منظور ساخته شده و هر سال تعداد زیادی فیلم و تله فیلم جنگی می‌سازید. متخصصان جلوه‌های ویژه و زیرساخت‌های تولید فیلم جنگی را دارید. پروپاگاندای غرب علیه ایران به گونه‌ای بوده که هنوز بعضی‌ها در غرب فکر می‌کنند ایران بوده که به عراق حمله کرده. با ساختن چنین فیلم‌هایی می‌شود اذهان عمومی را روشن کرد و واقعیت‌ها را گفت.

تهران امروز

'ملیسا کارتر' فعال فرهنگی و فیلمساز آمریکایی، روند گرایش به اسلام را در جامعه آمریکا علیرغم فعالیت های مخرب وهابیون رو به رشد ارزیابی کرد. ظهور و پیدایش اسلام در آمریکا، سرگذشتی غریب دارد. برخلاف بسیاری از نقاط جهان، اسلام نه به عنوان اندیشه ای که در بستر مناسبات اقتصادی به گوشه ای از جهان رفت و نه به عنوان مذهبی که در پی جنگ ها و منازعات بر قوم مغلوب، فرمانروایی کرد، بلکه در پی حوادثی که شاید بتوان صفت ناخواسته را در مورد آن به کار برد، به ایالات متحده آمریکا راه یافت. خانم 'ملیسا کارتر' مدیر ارشد شرکت سینمایی 'ریل نایت' و تهیه کننده فیلم در آمریکا در مصاحبه با پژوهشگر ایرنا، به گسترش روند اسلامگرایی در آمریکا اشاره کرده و تبلیغ، فیلم سازی، سریال سازی و جذب توریست به کشورهای اسلامی از جمله ایران را از استراتژی های مهم در جهت گرایش به اسلام دانست. وی که دارای لیسانس مطالعات خاورمیانه و لیسانس حقوق نیز می باشد و چندین سال در خدمت دکتر محمد سلیمان پناه در دانشگاه آمریکا به شناخت اسلام مشغول بوده است به تاریخچه حضور اسلام در آمریکا پرداخت. پژوهشگر ایرنا در باره گسترش اسلام در ایالات متحده با وی به گفتگو نشست که مشروح آن را در زیر می خوانید. * تاریخچه ورود اسلام به آمریکا و روند رشد و توسعه اسلام در این منطقه چگونه بوده است؟ **همزمان با کاهش تعداد پیروان بیشتر ادیان، روز به روز بر تعداد مسلمانان ‏آمریکایی افزوده می‏شود. علل عمده این‏ امر، مهاجرت مسلمانان سایر نقاط جهان ‏به آمریکا و افزایش تعداد مسلمانان متولد این کشور است. مسلمانانی ‏که در سالهای 1880 تا 1900 و 1910میلادی وارد آمریکا شدند بیشتر بی‏سواد و کارگر بودند، اما در دهه های اخیر بیشتر از قشر افراد تحصیلکرده می باشند. در سال 1924، زمانیکه قانون تحریم آسیاییان و قانون مهاجرت جانسون-رید، تنها به گروه خاصی از آسیاییان اجازه ورود به آمریکا را می داد، موج اولیه مهاجرت مسلمانان به پایان رسید. به دلیل اینکه بیشتر مسلمانان در سالهای 1880 به این سو سیاه پوست بودند و برده به حساب می آمدند، از حقوق شهروندی برخوردار نبودند و کار به جایی رسیده بود که حتی خیابانها هم به دو قسمت مسیر عبور سفید پوستان و سیاه پوستان تقسیم شده بود. در آن زمان بود که 'نوبل علی درو' در سال 1913 در آمریکا، یک جامعه ملی گرای اسلامی سیاهان را در نیوجرسی تاسیس کرد. بعد از مرگ وی در سال 1929 یکی از شاخه های این گروه مجذوب فردی ناشناخته به نام والاس. ری. فارد شد، این شخص در سال 1930 در دیرویت 'ملی گرایی سیاهان' و 'ایمان اسلامی' را تبلیغ می کرد، او در همان سال انجمنی را به نام 'ملت اسلام' پایه ریزی کرد. در سال 1934 عالیجاه محمد (1975 - 1897) رهبری آنها را به عهده گرفت و آمریکا - آفریقاییان فقیر و سرخورده شهرهای شمالی را به خود جذب کرد. از دهه 60 به بعد وقتی فردی به نام مالکوم لیتل(1965 - 1925) یا مالکوم ایکس(نامی که برای یادآوری میراث از دست رفته آفریقایی خود برگزیده بود) در سلول یک زندان به اسلام روی آورد، عالیجاه محمد یک عضو مهم تازه مسلمان را به یاران خود افزوده بود و در طی دهه 1960 به یک عنصر مردمی در نهضت تبدیل شد. امروز جامعه 'ملت اسلام' به رهبری 'لوییس فراخان' و همراه تعدادی از مسلمانان آمریکایی، نه نماینده مهاجرین و نه نماینده تازه مسلمانان ایالات متحده است. * آیا آمار دقیقی از جمعیت مسلمانان در آمریکای شمالی وجود دارد؟ **از آنجا که دفتر سرشماری در ایالات‏متحده به شمارش جداگانه‏ی پیروان ادیان ‏نمی‏پردازد. درباره جمعیت مسلمانان و نقاط مورد سکونت آنها آمار رسمی در دسترس نیست، اما طبق برآورد صورت گرفته توسط بیشتر کارشناسان، جمعیت‏ کنونی مسلمانان در آمریکا بین 6 تا 8 میلیون نفر است که بنا به نظر کارشناسان اگر جمعیت ‏مسلمانان با همین روند به افزایش خود ادامه دهد، تا پایان این قرن جمعیت مسلمانان آمریکا از یهودیان بیشتر خواهد شد. *تراکم جمعیت مسلمانان در ایالت های مختلف آمریکا به چه صورت است؟ **به طور کلی مسلمانان آمریکایی متعلق به عربستان، آفریقا و شبه قاره هند هستند. در حال ‏حاضر سیاهپوستان حدود 40 درصد جمعیت مسلمانان آمریکایی را شامل می شوند. مناطق بزرگ جمعیت‏ مسلمانان در تمام ایالات آمریکا گسترده ‏شده است، ولی بیشترین میزان تمرکز جمعیت آنها در پنج‏شهر بزرگ ‏نیویورک، لس آنجلس، شیکاگو، بوستون ‏و دیزایت می‏باشد. * آیا مسلمانان اجازه تاسیس پایگاه یا مرکزی در جهت انسجام بیشتر را داشته اند؟ **مسلمانان همانند سایر اقلیت‏ها شروع به منظم کردن صفوف خود برای تحقق خواسته‏های خویش ‏نموده‏اند. چنانکه اقدام به تاسیس‏شورای اسلامی آمریکا کرده ‏اند. پس از جنگ جهانی اول، مسلمانان به‏تاسیس گروههای فرهنگی و مساجد پرداختند. اولین مسجد در منطقه‏ی آیوا در ابتدای دهه 1920 میلادی بنا گردید. سایر مؤسسه‏های مشابه عبارتند از انجمن‏اسلامی آمریکای شمالی، حوزه اسلامی ‏آمریکای شمالی و گروه آمریکایی -عربی ضدتبعیضات. در مناطق کوچک و بزرگ ایالات متحده‏ حدود هزار و 100 باب مسجد وجود دارد و مرکز 'اورنج کاونتی‏' بزرگ‏ترین مرکز اسلامی در ایالات‏متحده است. به‏رغم رشد روزافزون جمعیت، سطح ‏نمایندگی فرهنگی و اجتماعی مسلمانان ‏در ایالات متحده بسیار پایین است، به ‏نحوی که هیچ‏یک از اعضای کنگره یا شهرداران، مسلمان نیستند و این در حالی ‏است که در میان مسلمانان آمریکا، شخصیت‏های معروف ورزش جهان مانند محمدعلی کلی(بوکسور) و کریم‏عبدالجبار(قهرمان بسکتبال) نیز وجود دارند. جالب اینکه از 9 هزار نفری که هر ساله به اسلام می گروند حدود 6 هزار نفر از آنان زنان هستند که به نقض گسترده حقوق زنان در جامعه آمریکا باز می گردد. * از دیدگاه شما موج اسلامگرایی در بین آمریکاییان با چه مشکلاتی مواجه است؟ **امروزه گفته می‏شود که ‏سرعت گسترش اسلام در آمریکا بیش از دیگر ادیان است، ولی باز هم اثر و نفوذ مسلمانان در فرهنگ آمریکایی ‏بسیار کم است. مسلمانان در چنین ‏جامعه‏ای که غلبه با تفکر سکولاریسم ‏مسیحیت و آیین یهودی است، باید افکار عمومی را به سوی دین اسلام جلب کنند. نحوه جذب به دین اسلام نیز مساله ای است که امروزه بیشتر قابل توجه است. باید در نظر داشت که اسلامی که در دهه های اخیر وارد جامعه آمریکا شد از طریق کشورهای حاشیه خلیج فارس و بیشتر عربستان بوده است. این بدین معنا است که اشاعه اسلام وهابیون(افراطی ترین، جدایی گراترین، خشن ترین شکل اسلام) هر روز بیشتر و بیشتر می شد. تا آنجا که با صرف هزینه های گزاف و تبلیغات وسیع، اقدام به ساخت مدارس و مساجد و جذب دانشجو کردند. در حال حاضر هشتاد درصد مساجد آمریکا در کنترل وهابیت است،‌ اما این به معنای پشتیبانی 80 درصد مسلمانان آمریکا، از وهابیت نیست. وهابیت امکانات مساجد را در کنترل خود دارد، یعنی اموال، ساختمان ها، انتصاب ائمه جماعت، آموزش آنها، نوشتن محتوای خطبه ها، سخنرانی ها شامل مخابره محتوای خطبه های نمازهای جمعه از طریق دورنگار از ریاض(عربستان سعودی)، توزیع منشورات در مساجد، کتاب فروشی های مساجد، تابلوهای اعلانات مساجد و تشویق بر مشارکت در اجتماعات در اختیار آنها است. همچنین دسترسی و نفوذ در زندانها، نظامیان(مسلمان)، مدارس ابتدایی، راهنمایی، دانشکده ها، فعالیت دانشگاه ها، اعطای کمک های پژوهشی به کرسی ها و مراکز مطالعات عربی و خاورمیانه و از همه آشکارتر کمک به مسلمانان در خارج که بسیاری در ارتباط با اهداف تروریستی هستند، اما مشکل از آنجا آغاز می شود که در جامعه آمریکا، زمانی که فردی اسلام را به عنوان مذهب خود برمی گزیند و گرایش به سمت این دین دارد بعد از مدتی برای تکمیل دین خود به دنبال گروه به مسجد وارد می شود، اما از آنجا که مسجد به رهبری وهابیون اداره می شود و تمام اصول و آموزش سخت گیرانه آنان را مطابق با آنچه خوانده و مطالعه کرده نمی بیند، بعد از مدتی به حالت سرخورده، بازگشت می کند و این از آسیب های جدی است که وهابیون به اسلام وارد می کنند. مشکلی اساسی از جانب وهابیون وجود دارد که با این شدت از طرف دولت آمریکا هم وجود ندارد. *بزرگترین مانع تبلیغ اسلام چیست و راهکارهای از بین بردن آن کدام است؟ **بزرگ‏ترین مانع تبلیغ اسلام در آمریکا، تصور منفی ایجاد شده درباره اسلام است که آن را به ‏صورت نابودکننده تمدن غرب جلوه‏ می‏دهد. مردم آمریکا از اسلام و جوامع اسلامی به خوبی اطلاعاتی ندارند، زیرا از یک طرف با دولت آمریکا مواجه هستند و ازسوی دیگر وهابیون با اسلام تند افراطی قرار دارند. مسلمانان سعی دارند که این ‏تصور ضداسلامی را از میان بردارند، ولی حوادثی چون بمب‏گذاریهای ‏نیویورک و غیره، کار را برایشان مشکل‏تر کرده است. هنگامی‏ که وقایعی چون حمله آمریکا به عراق و یا لیبی صورت می‏گیرد، تعصبات ضداسلامی موجود در آمریکا شدت می یابد. از طرفی دیگر، اگر وهابی ها هم مانند شیعه برخورد معتدلانه داشتند، شهروندان آمریکایی علاقه ای بیشتری نسبت به گرایش به دین اسلام بروز می دادند، زیرا از نظر آنها فرهنگ شیعی بیشتر به این جامعه نزدیک است. به طور کلی می توان گفت که شیعیان در آمریکا در اقلیت هستند، ولی با این حال، فقه جعفری جهت گیری خوبی پیدا کرده، شاید بتوان گفت اگرچه از لحاظ کمی رشد آن چنانی نداشته، ولی از لحاظ کیفی رشد خوبی پیدا کرده است، اما باید گفت اگر فرصتی باشد که شیعه در این جامعه بیشتر مطرح شود گرایش به اسلام بیشتر می شود. متاسفانه ارتباط زیادی بین شیعیان آمریکایی و ایران وجود ندارد. بهتر است از اسلام سنتی و جریان اصلی مسلمان آمریکا پشتیبانی کنیم. اجرای طرح گفتگوی ادیان، تکثیر کتاب، مجله، اجرای برنامه های هنری از قبیل تئاتر، فیلم، پذیرش توریست و معرفی ایران به عنوان کشور شیعه ازجمله کارهاییی است که به افزایش گرایش به اسلام شیعی کمک می کند.

اخیرا سارا بوکر، هنر پیشه، مدل و مانکن تازه مسلمان آمریکایی، توضیحاتی را درباره خود ارائه داده است.
او در گفتگویی خود را اینگونه معرفی و علت مسلمان شدنش را اینگونه بیان می کند:
من یک زن امریکائی هستم که در مرکز امریکا بدنیا آمده ام. من مانند هر دختر دیگری بزرگ شدم. با علاقه و تعلق خاطر شدید به زرق و برق زندگی در “گران شهرها”. در نهایت من به فلوریدا و از آنجا به ساحل جنوبی میامی نقل مکان کردم. یک منطقه پرشور برای آنهائی که در جستجوی “زندگی پر زرق و برق” هستند. طبیعتا، من آنچه که یک دختر معمولی غربی انجام می دهد را انجام می دادم. براساس ارزیابی ارزش خودم بر مبنای میزان جلب توجه دیگران من به ظاهر و جذابیت و گیرائی خودم توجه داشتم. من مرتبا ورزش می کردم و یک مربی شخصی شدم. یک خانه شیک لب دریا خریدم و توانستم یک سبک زندگی “با کلاس” برای خود فراهم کنم.
سالها گذشت تا متوجه شوم که هر چه بیشتر در “جذابیت زنانگی ام” پیشرفت می کنم درجه رضایت شخصی و خوشبختی ام افت می کند. من برده مد بودم. من گروگان ظاهرم بودم.

به علت افزایش مستمر فاصله میان رضایت شخصی من و سبک زندگی ام، من در فرار از الکل و مهمانی ها (پارتی ها) به مراقبه (مدیتیشن) و مذاهب غیرمتعارف پناه می بردم. اما یک فاصله کوچک به یک دره تبدیل گشت. و در نهایت متوجه شدم که تمامی آنها فقط یک مسکن هستند و نه یک درمان موثر.
یازده سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که من شاهد رگبار پی در پی اسلام، ارزشها و فرهنگ اسلامی، و اعلام شرم آور “جنگ صلیبی جدید” بودم، توجه ام به چیزی بنام اسلام آغاز شد. تا آن زمان، تمام چیزهائی که برای من با اسلام تداعی می گردید عبارت بودند از: زنان پوشیده در “چادر”، کتک زنندگان زنان (همسران)، حرام ها، و یک دنیا ترور و وحشت.
یک روز من با قرآن، کتابی که در غرب بطور منفی کلیشه ای معرفی شده است برخورد کردم. در ابتدا سبک و نحوه برخورد قرآن مرا تحت تاثیر قرار داد، و سپس نگاه آن به هستی، زندگی، آفرینش، و ارتباط میان خالق و مخلوق مرا به شگفتی آورد. من قرآن را خطابه ای مملو از بصیرت و بینش برای قلب و روح، بدون نیاز به هیچ مترجم (مفسر) و کشیشی یافتم.

سرانجام من حقیقت را دریافتم: فعالیت ارضاء کننده جدید من چیزی جز قبول مذهبی بنام اسلام، که می تواند سرچشمه آرامش برای من بعنوان یک مسلمان “فعال” باشد، نبود.
من یک ردای زیبای بلند و یک پوشش سر که شبیه لباس عرفی زنان مسلمان است خریداری کردم و در خیابان ها و محله هائی که روزهای پیشین با شلوار کوتاه، بیکینی، و یا با لباس کار “شیک” سبک غربی در آنها راه میرفتم، ظاهرشدم. اگر چه مردم، چهره ها، و مغازه ها همه همان ها بودند، اما یک چیز بطرزی چشمگیر و استثنائی متفاوت بود، من همان نبودم و نه آرامشی که من برای اولین بار در زن بودن تجربه کردم.

من احساس کردم که همه زنجیرها پاره شده اند و من بالاخره آزاد شده ام. من از چهره های حیرت زده جدید مردم، در مکانی که زمانی چهره هائی که پر از نگاه های شکارچی برشکار بود را تجربه کرده بودم، لذت می بردم. ناگهان یک بار از دوش من برداشته شد. من دیگر تمامی وقت ام را صرف خرید، آرایش، درست کردن موهایم، و تمرین بدنی برای خوش اندام شدن نمی کردم. سرانجام، من آزاد شدم.
من از حجاب رضایت داشتم، اما دیدن رو به افزایش زنان مسلمانی که از نقاب استفاده می کنند کنجکاوی مرا درباره نقاب برانگیخت. من نظر همسر مسلمانم را، که پس از اسلام آوردن با او ازدواج کردم، درباره گذاشتن نقاب و یا بسنده کردن به حجاب را جویا شدم. به نظر او حجاب در اسلام امری واجب است، در حالی که نقاب نیست. در آن زمان، حجاب من شامل پوشش سری که تمامی سر مرا بجز صورتم رامی پوشاند، و یک ردای سیاه بلند گشاد بنام “عبا” که تمامی بدن مرا از گردن تا نوک پا را می پوشاند، بود.
هیچ چیز مرا از تعویض بیکینی ام در ساحل جنوبی و زندگی پر زرق و برق سبک غربی ام با زندگی کردن در آرامش با خالقم و لذت بردن از زندگی در میان همنوعانم بعنوان یک شخص با ارزش، خوشحال نمی کند. بدین دلیل است که من استفاده از نقاب را انتخاب کرده ام، و تا پای مرگ از حق لاینفک ام برای پوشیدن اش دفاع خواهم نمود.

منبع: taknaz.ir